«The Pitt», η πολυβραβευμένη ιατρική σειρά του HBO που μόλις ολοκλήρωσε τη δεύτερη σεζόν της, έχει γίνει επιτυχία σε μια συγκεκριμένη κοινότητα της Βόρειας Αμερικής: τους Φιλιππινέζους.

Επιτέλους, ένα δημοφιλές δράμα που αναδεικνύει τους ρόλους των Φιλιππινέζων σε ένα νοσοκομείο, από τις νοσοκόμες που ενσαρκώνουν η Kristin Villanueva (Princess) και η Amielynn Abellara (Perlah) έως την παθολόγο που υποδύεται η εξαιρετική Isa Briones (Δρ. Santos), η οποία μάλιστα τραγούδησε ένα φιλιππινέζικο νανούρισμα σε μια αξέχαστη σκηνή.

Η σειρά με έχει αγγίξει προσωπικά. Έχω στενούς φίλους και συγγενείς που είναι νοσοκόμοι. Η γυναίκα μου είναι νοσοκόμα. Το ίδιο ήταν και η αείμνηστη μητέρα μου. 

Στην πραγματικότητα, η εικόνα της μητέρας ως νοσοκόμας υπήρξε πάντα μέρος του κόσμου μου.

Η δύναμή της μου έγινε σαφής όταν ο γιος μου έκανε μια επιλογή κατά τη διάρκεια μιας σύντομης επίσκεψης στο νοσοκομείο πριν από πολλά χρόνια. Περίμενα να με διαλέξει εμένα. Αντ' αυτού, διάλεξε τη μητέρα του.

Μόλις είχε υποβληθεί σε μια μικρή επέμβαση και ο γιατρός είπε ότι η αίθουσα χειρουργείου χωρούσε μόνο έναν γονέα κάθε φορά. Ο γιατρός είχε ρωτήσει τον γιο μας ποιον ήθελε να έρθει πρώτα.

Ήταν περίπου επτά χρονών εκείνη την εποχή και περνούσαμε περισσότερο χρόνο μαζί. Οπότε πραγματικά περίμενα να ζητήσει εμένα.

Όχι. Ήθελε τη μαμά.

Η γυναίκα μου κι εγώ φροντίζαμε και οι δύο τα παιδιά μας όταν μεγάλωναν. Και οι δύο πήραμε άδεια από τη δουλειά για να αφοσιωθούμε πλήρως στην ανατροφή τους όταν ήταν βρέφη. Αλλά όταν επρόκειτο για αδιαθεσία ή άλλα θέματα υγείας, οι γιοι μας ήταν φυσικά προσανατολισμένοι να απευθύνονται στη Μαμά.

Ίσως τα αγόρια μου έκαναν απλώς τη έξυπνη, λογική επιλογή: Για πόνους και ενοχλήσεις, γιατί να πας στον δημοσιογράφο — πήγαινε στην εξειδικευμένη νοσοκόμα.

Θα έκανα την ίδια επιλογή.

Μια νοσοκόμα στο San Lazaro

Η αείμνηστη μητέρα μου εργάστηκε ως νοσοκόμα για περισσότερα από 25 χρόνια. Πέρασε ολόκληρη την καριέρα της στο Νοσοκομείο San Lazaro στη Μανίλα, ένα ίδρυμα υγειονομικής περίθαλψης που ιδρύθηκε το 1577 για την καταπολέμηση των μολυσματικών ασθενειών στη χώρα.

Ήταν αφοσιωμένη στη δουλειά της. Ένα βράδυ τη δεκαετία του 1980, οδηγούσαμε προς το σπίτι όταν συναντήσαμε ένα ατύχημα όπου κάποιος είχε τραυματιστεί. Μερικοί άντρες στον δρόμο αναζητούσαν κάποιον να μεταφέρει τον δυστυχή στο νοσοκομείο.

«Ας τον πάρουμε», είπε η μητέρα μου.

Αποδείχθηκε ότι δεν χρειαζόταν. Ένας Καλός Σαμαρείτης είχε αναλάβει να μεταφέρει τον τραυματία.

Ακόμα και μετά τη συνταξιοδότησή της, τα νοσηλευτικά ένστικτα της μητέρας μου παρέμειναν δυνατά. Όταν ο πατέρας μου ήταν άρρωστος κατά τους τελευταίους μήνες της ζωής του, η οικογένειά μου προσέλαβε δύο άρρενες νοσοκόμους για να τον φροντίζουν.

Κατά τη διάρκεια μιας βραδινής αλλαγής βάρδιας, όταν ο Brian, ο νοσοκόμος της ημερήσιας βάρδιας, παρέδιδε τη δουλειά στον Ren, τον νοσοκόμο της νυχτερινής βάρδιας, η μητέρα μου ξέχασε για μια στιγμή τη σύνταξή της. Όταν της είπα ότι ήταν ώρα ο νυχτερινός νοσοκόμος να αναλάβει, έδειξε ανυπόμονη: «Περίμενε. Πρέπει ακόμα να ενημερώσω για τον ασθενή.»

Ο πατέρας μου πέρασε τις τελευταίες μέρες του στη φροντίδα της μητέρας μου. Αυτό σηματοδότησε μια επιστροφή στον τρόπο που ήταν κάποτε. Έτσι γνωρίστηκαν.

Ήταν μετά τον πόλεμο και αναρρωνόταν στη Μανίλα από τις ασθένειες που τον ταλαιπώρησαν αφού πέρασε χρόνια στη ζούγκλα ως αντάρτης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η μητέρα μου ήταν η νοσοκόμα του.

Μία από τις πιο αγαπημένες μου αναμνήσεις από τα τελευταία χρόνια της και τις τελευταίες μέρες του πατέρα μου ήταν όταν επέστρεψα σπίτι για να τον βοηθήσω να τον φροντίσω. Δεν μπορέσαμε αμέσως να βρούμε νοσοκόμο για τη νυχτερινή βάρδια. Οπότε αναγκάστηκα να καλύψω εγώ για μια νύχτα, που σήμαινε να κοιμηθώ σε ένα στρώμα στο πάτωμα του δωματίου των γονιών μου.

Το σχέδιο ήταν να φροντίζω εγώ τον πατέρα μου ώστε η μητέρα μου να μπορεί να κοιμηθεί. Αλλά δεν εξελίχθηκε έτσι, όχι με μια συνταξιούχο νοσοκόμα επίσης στο δωμάτιο.

Κάποια στιγμή στα μεσάνυχτα, άκουσα κίνηση. Αρχικά νόμισα ότι ήταν ο πατέρας μου, αλλά κοιμόταν βαθιά. Ήταν, στην πραγματικότητα, η μητέρα μου που κινούνταν. Ήταν όρθια, κάνοντας ένα μικρό βήμα κάθε φορά — προς εμένα.

Κρατούσε μια κουβέρτα. Ήταν για εμένα.

Είχε μαντέψει, σωστά, ότι κρύωνα στο κλιματιζόμενο δωμάτιό τους.

Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Η μητέρα μου, η νοσοκόμα δια βίου, έπρεπε απλώς να κάνει κάτι. – Rappler.com

(Πρώτη δημοσίευση στο LinkedIn του συγγραφέα.)

Ο Benjamin Pimentel είναι δημοσιογράφος και συντάκτης τεχνολογίας με έδρα την περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Το μυθιστόρημά του, Mga Gerilya Sa Powell Street, κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου Μυθοπλασίας 2007 και ανέβηκε από το Tanghalang Pilipino του CCP το 2008.