Το τελικό παιχνίδι του Τραμπ θα συντριβεί από αυτή την βαθιά πεποίθηση

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Δημοκρατία της Κίνας (η επίσημη ονομασία της Ταϊβάν) — μία από τις πιο ζωντανές και λειτουργικές δημοκρατίες του κόσμου — διατηρούν επίσημη αμυντική σχέση από το 1955. Την περασμένη εβδομάδα, ο Ντόναλντ Τραμπ — ο οποίος από πέρυσι παρακρατά δύο αποστολές συνολικής αξίας 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε αμερικανικό στρατιωτικό εξοπλισμό που έχει αγοράσει η Ταϊβάν — δήλωσε ότι αυτή η σχέση αποτελεί πλέον ένα «διαπραγματευτικό χαρτί» για να πάρει αυτό που θέλει ο ίδιος, οι φίλοι του ολιγάρχες και η οικογένειά του από την Κίνα.

Η Αμερική ιδρύθηκε στη βάση της ιδέας ότι η δημοκρατία — μια μορφή διακυβέρνησης που οι Ιδρυτές μας ανακάλυψαν να λειτουργεί καλά στις κοινωνίες των Ιθαγενών Αμερικανών, όπως περιγράφω στο The Hidden History of American Democracy: Rediscovering Humanity's Ancient Way of Living — ήταν ο βορινός μας αστέρας, η βασική έννοια γύρω από την οποία περιστρέφονταν όλες οι πράξεις μας.

Πολεμήσαμε τη Μεγάλη Βρετανία για να εδραιώσουμε τη δημοκρατία, πολεμήσαμε ενάντια στη φασιστική Συνομοσπονδία για να διαφυλάξουμε τη δημοκρατία εδώ στην Αμερική, και βοηθήσαμε στην καταπολέμηση των Γερμανών, Ιταλών, Ισπανών και Ιαπώνων φασιστών για να διατηρήσουμε και να αποκαταστήσουμε τη δημοκρατία στην Ευρώπη και την Ασία.

Μετά από κάθε νίκη, γίναμε λίγο πιο δημοκρατικοί, δίνοντας δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, σε πρώην σκλαβωμένους ανθρώπους, ακόμα και σε νέους 18 ετών. Υποδεχτήκαμε τους διαφορετικούς λαούς του κόσμου, που βογγούσαν κάτω από καταπίεση και φτώχεια, για να μοιραστούν τη δημοκρατία μας και το σύστημα ελεύθερης επιχείρησης που αυτή επέτρεπε.

Ωστόσο, τα περισσότερα κράτη στον σημερινό κόσμο δεν έχουν μεγάλη χρεία για τη δημοκρατία. Σίγουρα, ο Πούτιν, ο Σι και οι σεΐχηδες της Μέσης Ανατολής τη βλέπουν ως απειλή για τον πλούτο και την εξουσία τους. Τα περισσότερα μικρότερα κράτη ανά τον κόσμο κυριαρχούνται από πλούσιες οικογένειες (ολιγαρχία) ή βίαιους πολέμαρχους (αυταρχισμός)· κατά τις δεκαετίες που έκανα διεθνή ανθρωπιστική εργασία, πέρασα χρόνο σε πολλές από αυτές.

Κι όμως, πάντα πολεμούσαμε για τη δημοκρατία, παρόλο που ξεκινήσαμε ατελώς. Βοηθήσαμε στη δημιουργία των Ηνωμένων Εθνών, ενός δημοκρατικού θεσμού. Πολεμήσαμε και πεθάναμε για τη δημοκρατία στην Ευρώπη και την Ασία. Ενθαρρύναμε τη δημοκρατία σε όλο τον κόσμο μέσω προγραμμάτων εξωτερικής βοήθειας όπως η USAID και μέσω επιχειρήσεων υπέρ της δημοκρατίας όπως η Φωνή της Αμερικής.

Μέχρι τον Τραμπ.

Σήμερα, έχουμε έναν πρόεδρο που περιφρονεί τη δημοκρατία και τα δημοκρατικά έθνη. Χλευάζει ανοιχτά τους δημοκρατικούς συμμάχους μας, ενώ κολακεύει και επαινεί αυταρχικούς ηγέτες και ολιγάρχες. Διέλυσε την USAID, κατέστρεψε τη Φωνή της Αμερικής, και προσπάθησε ακόμα και να ανατρέψει τη δική μας δημοκρατία — και πιθανότατα θα προσπαθήσει ξανά.

Οι ρατσιστές, ομοφοβικοί και «χαμηλής μόρφωσης» οπαδοί του συμφωνούν με την περιφρόνησή του για τη δημοκρατία, αγκαλιάζοντας ανοιχτά τις δεσποτικές διακηρύξεις του, διότι μισεί τους ίδιους ανθρώπους που μισούν κι εκείνοι. Ρεπουμπλικανοί πολιτικοί που κάποτε υπερασπίζονταν την αμερικανική δημοκρατία υποκύπτουν μπροστά στις απειλές εκδίκησής του, όταν, όπως ο Γερουσιαστής Μπιλ Κάσιντι, δεν τον ακολουθούν στην αγκαλιά του Πούτιν και δεν χειροκροτούν αδίστακτα τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από τον Τραμπ.

Ξένοι δισεκατομμυριούχοι όπως οι Μέρντοχ του Fox «News» και οι σεΐχηδες της Μέσης Ανατολής που έχουν χύσει δισεκατομμύρια στην οικογένεια Τραμπ φαίνεται να χαίρονται που βλέπουν τη δημοκρατία μας υπό επίθεση. Περίπου εκατό εγχώριες οικογένειες δισεκατομμυριούχων είναι πρόθυμες με ενθουσιασμό να ανταλλάξουν τη δημοκρατία και τον ελεύθερο Τύπο που απαιτεί για φοροαπαλλαγές και απορρύθμιση.

Λοιπόν, τι θα συμβεί αν κερδίσουν;

Τι θα συμβεί αν η Αμερική εγκαταλείψει επιτέλους, πλήρως, τις συμμαχίες που έχτισε τα τελευταία 250 χρόνια και αντ' αυτού αγκαλιάσει αυτή την αυταρχική νέα παγκόσμια τάξη του Πούτιν, του Σι και των διεφθαρμένων δισεκατομμυριούχων που διευθύνουν τις περισσότερες αυταρχικές χώρες του κόσμου;

Αν αποχωρήσουμε επίσημα από το ΝΑΤΟ ή, απλά, συνεχίσουμε ήσυχα να εγκαταλείπουμε τη συμμαχία; Αν αφήσουμε την Ταϊβάν, την Ιαπωνία, την Αυστραλία και τη Νότια Κορέα στις φιλεύσπλαχνες διαθέσεις του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος; Αν συνεχίσουμε να αγκαλιάζουμε τον «πιο κουλ δικτάτορα της Αμερικής», τον Μπουκέλε στο Ελ Σαλβαδόρ και τον Ροντρίγκεζ στη Βενεζουέλα, και αφήσουμε τον αυταρχισμό τους να συνεχίσει να μεταστατώνεται σε όλο το ημισφαίριό μας;

Αν το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και οι δισεκατομμυριούχοι ιδιοκτήτες του καταφέρουν να φιμώσουν σχεδόν ολόκληρο τον κάποτε ζωντανό ελεύθερο Τύπο μας, αν η ICE γίνει το προσωπικό Schutzstaffel του Τραμπ και του Βανς και ανοίξει τα «κέντρα κράτησης» στους «φιλελεύθερους» Αμερικανούς που έχουν ήδη χαρακτηριστεί ως «εγχώριοι τρομοκράτες»; Αν συνεχίσουν να ακολουθούν το σύστημα του Πούτιν που ρυθμίζει αυστηρά το ποιος δικαιούται να ψηφίσει (ενώ παράλληλα διαφθείρουν Δημοκρατικούς όπως ο Φέτερμαν) ώστε οι Ρεπουμπλικανοί να μην χάνουν ποτέ;

Τι θα συμβεί αν κερδίσουν;

Τότε οι πλουσιότεροι άνθρωποι στη Γη θα αποκτήσουν επιτέλους τον κόσμο που πάντα ήθελαν, από τις μέρες που αντιτάχθηκαν στην Αμερικανική Επανάσταση, έως τον αγώνα ενάντια στον Λίνκολν, έως τους δισεκατομμυριούχους της «Αμερική Πρώτα» που προσπάθησαν να προσλάβουν τον Σμέντλεϊ Μπάτλερ για να δολοφονήσει τον Ρούσβελτ, και τώρα που υποστηρίζουν τον Τραμπ:

Έναν κόσμο όπου η δημοκρατία είναι αδύναμη.
Η εργασία είναι ανίσχυρη.
Ο Τύπος ελέγχεται.
Η θρησκεία χρησιμοποιείται ως όπλο.
Οι εκλογές διαχειρίζονται.
Ο φόβος κρατά τους ανθρώπους υπάκουους.
Και οι δισεκατομμυριούχοι κυβερνούν χωρίς λογοδοσία.

Αυτό είναι το τελικό παιχνίδι των ολιγαρχών και παραμένει έτσι εδώ και χιλιετίες. Γι' αυτό αγόρασαν τους Σινέμα, Μάντσιν, Γκόλντεν και Φέτερμαν και παρεμβαίνουν στις εκλογές σε ολόκληρη τη χώρα. Γι' αυτό αγοράζουν τα μέσα ενημέρωσής μας. Γι' αυτό οι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο συνεχίζουν να στέλνουν όλο και περισσότερα χρήματα των φορολογουμένων στην ICE, αγνοώντας τα πολλαπλά παραπτώματα του Τραμπ που δικαιολογούν παραπομπή, από εγκλήματα πολέμου έως παραβιάσεις του νόμου περί δωρεών έως την ανοιχτή προδοσία των δημοκρατικών συμμάχων μας.

Όχι «κάνοντας την Αμερική μεγάλη».
Όχι πατριωτισμός.
Όχι Χριστιανισμός.
Όχι ελευθερία.

Εξουσία.

Ωμή εξουσία για μια μικρή χούφτα παθολογικά πλουσίων ανδρών, επιβαλλόμενη μέσω προπαγάνδας, διαφθοράς και βίας, τόσο από πράκτορες του κράτους (ενάντια στους Κόμεϊ, Τζέιμς, Σιφ et al, και σύντομα κατά σένα και εμένα) όσο και από ελεύθερους επαγγελματίες του J6 που ο Τραμπ προσπαθεί να προπληρώσει με 1,7 δισεκατομμύρια δολάρια ακριβώς εγκαίρως για τις εκλογές του φθινοπώρου.

Φαίνεται ότι κάθε 80 χρόνια περίπου, η μάχη για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας επιστρέφει και αντιμετωπίζει τη γενιά που ζει τότε. Και να την πάλι.

Οι γενιές που νίκησαν τον φασισμό στα 1770s, 1860s και 1940s κατανόησαν κάτι απλό αλλά βαθύ: η δημοκρατία επιβιώνει μόνο αν οι απλοί άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να την υπερασπιστούν.

Τώρα είναι η σειρά μας.