راست‌گرایان آب‌دهان‌ریز تله‌ای برای دموکرات‌ها گذاشته‌اند

اخیراً از استودیو به خانه برگشتم و تلویزیون را روشن کردم تا ببینم یک مجری MSNOW و مهمان او در مورد اینکه چقدر مهم است که دموکرات‌ها "حول موضوع محدودیت دوره" برای اعضای کنگره متحد شوند، موافق هستند. هفته گذشته، فرماندار دموکرات یک ایالت نوسان‌ساز در برنامه من گفت که او برای محدودیت دوره فشار می‌آورد.

فقط در 48 ساعت گذشته، سه مفسر مختلف را در MSNOW و CNN شنیده‌ام که از آنها طوری صحبت می‌کنند که انگار محدودیت دوره "راه حل" برای قانونگذاران "سالخورده" یا فساد آشکاری است که در DC بسیار شایع است.

این موضوع اشتباهی است که دموکرات‌ها اکنون باید آن را ترویج کنند: محدودیت دوره در واقع زیان بیشتری نسبت به منفعت دارد، به همین دلیل است که جمهوری‌خواهان و بنیاد Heritage آنها را برای دهه‌ها فشار داده‌اند.

به عنوان مثال، آنها قانونگذاران خوب، مؤثر و با کیفیت بالایی مانند برنی سندرز، الیزابت وارن، ران وایدن، ماکسین واترز، باربارا لی و پرامیلا جایاپال و دیگران را از بین می‌برند.

اما مشکل محدودیت دوره بسیار عمیق‌تر از آن است.

متأسفانه، محدودیت دوره محبوب است زیرا به نظر می‌رسد راه حل آسانی برای بحران فساد در سیاست آمریکا باشد (بیش از 70 درصد آمریکایی‌ها از آنها حمایت می‌کنند)، اما در واقعیت، آنها صرفاً قدرت بیشتری را به شرکت‌های غول‌پیکر و افراد فوق‌العاده ثروتمند می‌دهند. اینگونه است:

اول، محدودیت دوره تعادل قدرت در یک قوه مقننه را از خود قانونگذاران به لابی‌گران منتقل می‌کند، به همین دلیل است که جمهوری‌خواهان دوستدار شرکت‌ها اغلب با علاقه از آنها صحبت می‌کنند.

از نظر تاریخی، وقتی یک قانونگذار جدید وارد دفتر می‌شود، او با یک فرد قدیمی ارتباط برقرار می‌کند که می‌تواند به آنها طناب‌ها را نشان دهد، نحوه رفت و آمد در ساختمان، کجا اجساد استعاری دفن شده‌اند، و به آنها یاد می‌دهد چگونه قانون‌گذاری کنند.

با محدودیت دوره، این دانش نهادی عمدتاً از یک نهاد قانونگذاری حذف می‌شود و قانونگذاران جدید را مجبور می‌کند برای کمک به جای دیگری نگاه کنند.

از آنجایی که هیچ جمهوری‌خواهی هرگز، در هیچ جا، پیشنهاد نکرده است که توانایی کار لابی‌گران محدود به دوره باشد، ما یک آزمایش واقعی داریم که می‌توانیم به آن نگاه کنیم. آلاباما، آریزونا، آرکانزاس، کالیفرنیا، کلرادو، فلوریدا، لوئیزیانا، مین، میشیگان، میزوری، مونتانا، نبراسکا، نوادا، اوهایو، اوکلاهما و داکوتای جنوبی همگی محدودیت دوره دارند.

تحقیقات به طور مکرر و بدون ابهام نشان داده است که در آن ایالت‌ها با محدودیت دوره، لابی‌گران در نهایت نقش زیرساخت دائمی را برای راهنمایی و هدایت قانونگذاران جدید پر می‌کنند، و بنابراین قدرت و نفوذ بیش از حدی دارند، بسیار بیشتر از آنچه قبل از تأسیس محدودیت دوره داشتند.

البته، لابی‌گران - و میلیاردرها و شرکت‌هایی که به آنها پول می‌پردازند - این را دوست دارند. این امر به طور چشمگیری قدرت و نفوذ لابی‌گران را افزایش می‌دهد و به آنها ورود زودهنگام و آسان به زندگی شخصی و سیاسی قانونگذاران منفرد می‌دهد که در آن ایالت‌ها با محدودیت دوره، مجبورند برای راهنمایی به آنها تکیه کنند.

این واقعیت ساده برای حزب جمهوری‌خواه، که سال‌هاست این محدودیت‌ها را بر خدمت در سطح قوه مقننه فدرال و ایالتی فشار می‌دهد، گم نشده است: محدودیت دوره در 16 ایالت قانون است، همه به عنوان نتیجه تلاش‌های سنگین روابط عمومی و لابی‌گری جمهوری‌خواهان در دوران ریاست‌جمهوری جورج اچ دبلیو بوش.

پاپی بوش این ایده را در سال 1990 به عنوان بخش مرکزی تلاش ناموفق خود برای انتخاب مجدد در سال 1992 مطرح کرد. رئیس‌جمهوری نامحبوبی که توسط رای‌دهندگان به خاطر تخریب اتحادیه‌ها و کارخانه‌هایی که به سرعت به خارج از کشور منتقل می‌شدند، مورد سرزنش قرار گرفت، مشاوران او فکر کردند این راه عالی برای سرزنش کنگره برای مشکلاتی است که اقتصاد نئولیبرال ریگان بر کشور تحمیل کرده بود.

همانطور که نیویورک تایمز در 1990/09/21 اشاره کرد:

در حالی که کنگره ایالات متحده هرگز به طور جدی این ایده را در دست نگرفت، حمایت بوش از آن در ایالت‌ها طنین‌انداز شد و به شدت توسط راش لیمبو، که نمایش رادیویی ملی نفرت‌پراکنی او فقط دو سال قبل در سال 1988 راه‌اندازی شده بود، تبلیغ شد.

نیوت گینگریچ محدودیت دوره را سنگ بنای قرارداد با آمریکا خود در سال 1994 قرار داد، اما این موضوع در سطح فدرال در سال 1995 از بین رفت زمانی که دیوان عالی، در U.S. Term Limits, Inc. v. Thornton، رأی داد که محدودیت دوره تحمیل شده بر مقامات فدرال غیرقانونی است.

این بدان معنا نیست که کنگره نمی‌تواند محدودیت دوره را بر خود تحمیل کند؛ فقط نیاز دارد که آنها به عنوان یک اصلاحیه قانون اساسی یا از طریق مکانیزم دیگری که از دیوان عالی دور می‌شود، مانند حذف دادگاه (که خود، خطرناک است) انجام شود. محدودیت دوره توسط کنگره در سال 1951 بر ریاست‌جمهوری تحمیل شد، یک واکنش جمهوری‌خواه علیه پیروزی FDR در انتخابات برای چهار دوره متوالی در دفتر، اما این نیاز به تصویب اصلاحیه 22 داشت.

پس از ترویج بوش، اوکلاهما محدودیت دوره را برای قوه مقننه خود در سال 1990 اتخاذ کرد، با مین، کالیفرنیا، کلرادو، آرکانزاس، میشیگان، فلوریدا، اوهایو، داکوتای جنوبی، مونتانا، آریزونا و میزوری که آنها را در طول جلسات قانونگذاری 1991 و 1992 مورد بحث قرار دادند و همه آنها را در سال 1992 به قانون تبدیل کردند. لوئیزیانا و نوادا آنها را به ترتیب در سال‌های 1995 و 1996 به قانون تبدیل کردند، نبراسکا در سال 2000، و داکوتای شمالی سرانجام در سال 2022 به آنها رسید.

در هر مورد، محدودیت دوره به نفع میلیاردرها و منافع خاص و بر علیه منافع شهروندان عادی کار کرده است. به همین دلیل است که برادران کاخ و مراکز فکری راست‌گرا آنها را برای دهه‌ها فشار داده‌اند، مانند آنچه در مقاله "محدودیت دوره: تنها راه پاکسازی کنگره" در وب‌سایت بنیاد Heritage خواهید یافت.

علاوه بر تقویت دست لابی‌گران، محدودیت دوره همچنین از ورود افراد خوبی که به طور مستقل ثروتمند نیستند به سیاست در وهله اول جلوگیری می‌کند.

چه فرد منطقی، به ویژه اگر فرزند داشته باشد، ریسک شغلی را که می‌داند در شش سال تمام می‌شود قبول می‌کند، در حالی که می‌تواند شغلی در زمینه‌ای بسازد که امنیت و بازنشستگی مناسب را برای آنها تضمین می‌کند؟

همچنین به دلیل این پویایی، محدودیت دوره قانونگذاران را تشویق می‌کند تا در حین خدمت بر حرفه پس از سیاست خود تمرکز کنند.

بسیاری به طور مشغولانه برای صنایع خاص لطف قانونگذاری می‌کنند به امید اینکه زمانی که دفتر را ترک می‌کنند با شغل پاداش بگیرند. این فقط یکی از چندین راهی است که محدودیت دوره سطح و انگیزه‌های فساد را افزایش می‌دهد.

از آنجایی که محدودیت دوره افراد مستقل ثروتمند را تشویق می‌کند تا وارد سیاست شوند و سیاستمداران شغلی طبقه متوسط مانند برنی سندرز یا الکساندریا اوکاسیو-کورتز را بیرون می‌راند، آنها همیشه پنجره اورتون قوه مقننه را - صرف نظر از حزب در قدرت - به سمت راست تغییر می‌دهند.

احتمالاً قوی‌ترین استدلال علیه محدودیت دوره این است که آنها اساساً ضد دموکراتیک هستند. در واقع، ما از قبل محدودیت دوره داریم: آنها انتخابات نامیده می‌شوند.

تصمیم در مورد اینکه چه کسی نماینده منافع یک ایالت خاص یا حوزه قانونگذاری باشد نباید توسط برخی قوانین انتزاعی اتخاذ شود: باید در دست رای‌دهندگان باشد، و محدودیت دوره این را از رای‌دهندگان سلب می‌کند.

و، از آنجایی که محدودیت دوره قدرت قوه مقننه را با ایجاد یک چرخش مداوم تضعیف می‌کند، آنها قدرت قوه مجریه را تقویت می‌کنند، نقض مفهوم حیاتی کنترل و تعادل.

حتی جایی که فرمانداران یا رؤسای جمهور توسط قانون یا قانون اساسی محدود به دوره هستند، تمرکز قدرت در یک مجری واحد ذاتاً مشکل‌ساز است و نیاز به یک قوه مقننه قوی برای متعادل کردن آن دارد. بنابراین محدودیت دوره توانایی قوه مقننه را برای ایجاد چالش قوی علیه فرماندار یا رئیس‌جمهوری که به دنبال قدرت بیش از حد است، خنثی می‌کند.

ایالت‌هایی که محدودیت دوره را تأسیس کرده‌اند عموماً از "پشیمانی خریدار" رنج می‌برند. همانطور که شورای تحقیقات شهروندان میشیگان در گزارش سال 2018 با عنوان بیست و پنج سال بعد، محدودیت‌های دوره نتوانستند به وعده خود عمل کنند اشاره کرد:

یک مطالعه علمی در مورد محدودیت دوره در فلوریدا به طور مشابه نتیجه گرفت:

موسسه بروکینگز، در مقاله‌ای با عنوان پنج دلیل برای مخالفت با محدودیت‌های دوره کنگره، اشاره می‌کند که نتایج اولیه محدودیت دوره عبارتند از:
— "سلب قدرت از رای‌دهندگان"،
— "کاهش شدید ظرفیت کنگره"،
— "محدود کردن انگیزه‌ها برای کسب تخصص سیاسی"،
— "اخراج خودکار قانونگذاران مؤثر"، و
— "کمک اندک برای به حداقل رساندن رفتار فاسد یا کند کردن درهای گردان."

در نتیجه، آیداهو، ماساچوست، اورگان، یوتا، واشنگتن و وایومینگ همگی محدودیت‌های دوره قانونگذاری خود را لغو کرده‌اند.

برای افرادی که هرگز در سیاست کار نکرده‌اند یا سمت انتخابی نداشته‌اند - که اکثر ما هستیم - محدودیت دوره مانند یک پاسخ سریع و آسان برای مشکلات پیچیده فساد و اختلال عملکرد کنگره به نظر می‌رسد. اما تنها مکان واقعاً معقول برای اعمال محدودیت دوره، ریاست‌جمهوری است (که ما قبلاً انجام داده‌ایم) و اعضای غیرمنتخب دیوان عالی (18 سال به طور کلی به عنوان حد مناسب برای دوره آنها پیشنهاد می‌شود).

بنابراین، دفعه بعد که سیاستمداری یا کارشناس تلویزیونی را می‌شنوید که اعلام می‌کند محدودیت دوره "بهترین راه حل" برای "مشکل" فساد یا اختلال عملکرد کنگره است، دستور کار واقعی آنها را در نظر بگیرید.

مگر اینکه آنها صرفاً ساده‌لوح یا بدبین باشند، تقریباً همیشه این خواهد بود که آنها یک جمهوری‌خواه هستند یا زمانی بودند (قبل از ترامپ) و نمی‌توانند خودشان را کنترل کنند.