با پزشکی آشنا شوید که بزرگ‌ترین مجموعه‌های بسکتبال فیلیپین را حفظ می‌کند

در حوزه پزشکی، دکتر مایکل ریکو مسینا به عنوان یک رادیولوژیست شناخته می‌شود که در تشخیص و درمان آسیب‌ها و بیماری‌ها از طریق تصویربرداری پزشکی مانند اشعه ایکس، سی‌تی اسکن، MRI و سونوگرافی کمک می‌کند.

او همچنین به عنوان استاد در گروه رادیولوژی دانشگاه Pamantasan ng Lungsod ng Maynila خدمت می‌کند.

اما در خارج از حرفه‌اش، مسینا یک هوادار پر و پا قرص بسکتبال است. آن‌قدر پرشور که زندگی خود را نه تنها به نجات جان‌ها، بلکه به حفظ تاریخ غنی بسکتبال فیلیپین از طریق یک مجموعه یادگاری گسترده اختصاص داده است.

مسینا به Rappler گفت: «این یک مأموریت مادام‌العمر برای من است. اما بعد متوجه شدم که وارد چیز بزرگ و خوبی شده‌ام.»

مجموعه مسینا به دوره قبل از جنگ در فیلیپین بازمی‌گردد، از جمله یکی از اولین توپ‌های بسکتبال ساخته شده در این کشور. 

او همچنین یادگاری‌هایی از اولین حضور تیم ملی در المپیک در بازی‌های برلین ۱۹۳۶ و همچنین آثاری از المپیک لندن ۱۹۴۸ دارد که فیلیپین در آن رتبه دوازدهم را کسب کرد.

از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰، مجموعه او شامل اقلامی مرتبط با افسانه‌هایی چون کارلوس لوی‌زاگا، لائورو مومار، ماریانو تولنتینو، فرانسیسکو رابات و ادگاردو اوکامپو است.

شاید گسترده‌ترین مجموعه او مربوط به دهه‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ باشد، زمانی که رشد مجلات و پوسترها به او اجازه داد مواد بصری بیشتری را حفظ کند. در میان این‌ها یادگاری‌هایی مرتبط با چهره‌هایی مانند رامون فرناندز، رابرت ژاورسکی سینیور، آبت گویدابن، آلوین پاتریمونیو، آلن کایدیک و سامبوی لیم وجود دارد.

آرشیو او همچنین شامل آثاری از PBA است که تیم‌هایی مانند تویوتا، کریسپا، گوردون جین (اکنون باراگای خینبرا)، آلاسکا، استا. لوسیا، پیورفودز (اکنون ماگنولیا) و سان میگل را دربرمی‌گیرد. 

علاوه بر این، او یادگاری‌های UAAP و NCAA را نیز در اختیار دارد، از جمله روزنامه‌های قدیمی، برش‌های مجله، اسباب‌بازی‌ها، کت‌ها، پیراهن‌های بازی‌شده، کتاب‌های نویسندگان فیلیپینی، مدال‌ها، پین‌ها و حتی نوارهای کاست.

هر چیزی را نام ببرید، احتمالاً مسینا آن را دارد، مانند یک پزشک با داروخانه شخصی خود از تاریخ بسکتبال.

او گفت: «این مرا خوشحال می‌کند. جمع‌آوری و حفظ داستان‌ها از نسل‌های مختلف بسکتبال فیلیپین به من شادی فراوانی می‌دهد.»

بخشی از آنچه مسینا را به حرکت وادار می‌کند، هیجان شکار است. در طول سال‌ها، او شبکه‌ای در سراسر کشور ساخته تا اقلام نادر و فراموش‌شده را ردیابی کند و به تدریج مجموعه‌اش را گسترش دهد.

او گفت: «شکار این یادگاری‌ها هم هیجان‌انگیز است. من از وقتی کودک بودم بسکتبال فیلیپین را تماشا می‌کردم، پس با تاریخ آن بسیار آشنا هستم. گاهی چیزی پیدا می‌کنی که فکر می‌کردی از بین رفته، اما می‌توانی آن را به دست بیاوری.»

او افزود: «اما البته، رضایت وقتی به نمایش می‌گذاری متفاوت است. دوستانی داری که اقلام را می‌شناسند، یا والدینی که داستان‌هایشان را با فرزندانشان به اشتراک می‌گذارند. آن لحظات بی‌بها هستند. اینها چیزهایی هستند که مرا به پیش می‌برند.»

مسینا به شکافی که در قدردانی تاریخی می‌بیند اشاره کرد، حتی برای ورزشی که عمیقاً در فرهنگ فیلیپینی ریشه دارد.

او گفت: «با تمام اشکال سرگرمی امروز، فیلیپینی‌ها وقت زیادی برای ردیابی ریشه‌های بسکتبال فیلیپین صرف نمی‌کنند. نگاه به روزهای قدیم و افسانه‌ها چیزی است که شاید در آن کمبود داشته باشیم.»

او امیدوار است از طریق مجموعه‌اش این شکاف را پر کند و قدردانی عمیق‌تری از تاریخ این ورزش برانگیزد.

او گفت: «می‌خواهم آن کمبود را پر کنم و احتمالاً نسل بعدی را تحت تأثیر قرار دهم تا همین کار را انجام دهند.»

این چشم‌انداز به یک هدف بلندپروازانه‌تر تبدیل شده است: ساختن اولین موزه اختصاصی بسکتبال کشور. از سال ۲۰۲۲، مسینا با همکاران جمع‌آوری‌کننده‌اش، از جمله ارسطو گارسیا و مارک لیندون کروز، برای تحقق این ایده کار می‌کند.

آن‌ها هدف دارند بین ۲۵٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ قطعه یادگاری جمع‌آوری کنند. برای بیش از چهار سال، این گروه در حال فهرست‌بندی اقلام و جستجو برای یک مکان مناسب بوده که در حالت ایده‌آل برای جامعه گسترده‌تر بسکتبال قابل دسترس باشد.

مسینا فاش کرد که چندین لیگ از قبل علاقه خود را برای همکاری در یک موزه احتمالی در منطقه کلان‌شهری مانیل ابراز کرده‌اند.

او گفت: «ساختن یک موزه بسکتبال به اندازه کافی بزرگ برای نگهداری بیش از ۲۵٬۰۰۰ قطعه از تاریخ فیلیپین قطعاً یک چالش است. اما کم‌کم، مردم با این حمایت آشنا می‌شوند. کسانی هم هستند که حاضرند کمک کنند.»

«ایده اکنون علنی شده و این واقعیت که برخی نهادها علاقه نشان می‌دهند برای من بسیار معنادار است.»

برای مسینا، بسکتبال بازتابی از هویت فیلیپینی است.

او گفت: «ما بسکتبال را آن‌قدر در فرهنگمان جای داده‌ایم که هر جا نگاه می‌کنیم، چیزی هست که آن را به زندگی روزمره‌مان متصل می‌کند.»

او همچنین موازات‌هایی بین تاریخ کشور و سفر بسکتبالی آن می‌بیند که هر دو با پیروزی‌ها و مشکلات نشانه‌گذاری شده‌اند.

او گفت: «ما یک دوره طلایی داشته‌ایم، اما زمان‌های سختی هم داشته‌ایم. هم در بسکتبال و هم به عنوان یک ملت، ما مقاوم هستیم. با وجود چالش‌ها و معایب، به پیش رفتن ادامه می‌دهیم.» – Rappler.com