توشل آلمانی روحیه بولداگ انگلیسی را بیدار می‌کند

پتالینگ جایا: تیم‌های بزرگ یکی پس از دیگری سقوط کردند. ابتدا آلمان، قهرمان چهار دوره. سپس هلند، فینالیست سه دوره. و امروز، بزرگترین تیم از همه، نژاد قهرمان و قهرمان پنج دوره، برزیل.

آن‌ها توسط یک جنگجوی وایکینگ شکست خوردند و با غرش بیرون رفتند. اما یک مربی آلمانی روحیه بولداگ را در انگلیس یافت تا بقای حماسی را طراحی کند.

نشانه‌ها شوم بود. تیم‌های ضعیف‌تر در این جام جهانی شتاب داشتند و انگلیس فقط باید نفر بعدی می‌بود. انگلیس همیشه راهی برای باختن پیدا می‌کند.

آن‌ها خوش‌شانس بودند که کنگو را شکست دادند و از یکی از بزرگترین فجایع فوتبال خود جلوگیری کردند، همچنین خوش‌شانس بودند که غنا را شکست دادند. در برابر پانامای ضعیف متقاعدکننده نبودند و فقط برای نیم ساعت درخشان مقابل کرواسی خوب بودند.

دفاع ناپایدار، وابسته به هری کین در خط حمله، و فقدان بازیکنان خلاق که در خانه ماندند، باعث می‌شد تعجب کنید چرا هوادارانشان هزاران پول می‌دهند تا بروند و آن‌ها را تماشا کنند.

اگر بازی کنگو ما را تا دقیقه 76 وادار به نوشتن درباره فجایع بزرگ انگلیس کرده بود، این بازی متفاوت خواهد بود.

باختن به مکزیک در آزتکا چیز شرم‌آوری نیست، اما دیدن پیروزی انگلیس روز به روز سخت‌تر می‌شد.

وقتی قرعه‌کشی انجام شد، چشم‌انداز دیدار با مکزیک برای رسیدن به مرحله یک‌چهارم نهایی وسوسه‌کننده به نظر می‌رسید. انگلیس شش بازی از نه دیدار خود را برده بود.

انگلیس 10 پله بالاتر از میزبان در رده‌بندی قرار دارد. طبق فوت‌موب، ارزش 21 بازیکن در ترکیب انگلیس بالاتر از بهترین بازیکن مکزیکی است. روی کاغذ، انگلیس شانس اول بود.

اما در حالی که سه شیر فقط به طور گذرا غرش کرده بود، میزبان در اوج پرواز بود. آن‌ها تمام بازی‌های خود را بردند و گلی دریافت نکردند.

در مقابل هواداران خود، آن‌ها همیشه حریفی سرسخت بوده‌اند. حالا آن‌ها شکست‌ناپذیر به نظر می‌رسیدند.

ورزشگاه آزتکا همیشه دلهره‌آور بوده است. حالا وحشتناک است.

سپس ارتفاع وجود دارد – 2240 متر. کارشناسان می‌گویند ورزشکاران به سه هفته زمان برای تطبیق نیاز دارند. انگلیس فقط 48 ساعت زمان داشت.

آن‌ها هرگز در گرما در بهترین شرایط خود نبوده‌اند و با روح دیگو مارادونا که هنوز آن‌ها را تسخیر کرده است، شرایط تغییر کرد. طبق نظر بسیاری از کارشناسان خوب، انگلیس دیگر شانس اول نبود.

انگلیس در پست دفاع راست ضعف داشت؛ ستاره مکزیک، جولیان کینونز، یک وینگر چپ است. او حسابی دهانش آب می‌افتاد.

دو تن از بهترین بازیکنان انگلیس، دککلن رایس و بوکایو ساکا، اصلا در شرایط آمادگی نبودند. می‌توانید ادامه دهید: نشانه‌های شکست همچنان روی هم انباشته می‌شدند.

آن‌ها حتی قرار نبود یک شب راحت بخوابند، زیرا هواداران مکزیکی برنامه‌ریزی کرده بودند تا آن‌ها را تمام شب بیدار نگه دارند.

فدراسیون فوتبال انگلیس حتی به مدیر توماس توخل اطمینان داد که در صورت باخت، شغل خود را حفظ خواهد کرد. این رای اعتماد زیادی نبود.

اما سپس طوفان و تاخیر از راه رسید. باران و سرما – شرایط انگلیسی – اما نتوانست هیجان یا احساس وحشت را کاهش دهد.

اما انگلیس چیز دیگری داشت، چیز جدیدی – یک سرمربی درجه یک.

به جای گرت ساوتگیت که اولویتش احتیاط بود، آن‌ها توخل آلمانی را استخدام کردند، برنده‌ای ثابت‌شده در چلسی، بایرن و پاری سن ژرمن.

او باهوش، قاطع و مثبت‌اندیش است.

تحت هدایت او، آیا آن‌ها بالاخره می‌توانند این رکورد غیرقابل حسد خودتخریبی در مراحل پایانی تورنمنت‌ها را بشکنند؟

این نوع بازی‌ها دلیلی بود که او استخدام شد. و هر چقدر هم که به او پرداخت می‌کنند، جواب داد. او طرز فکر را تغییر داده است.

سرمربی سابق مکزیک، خوان کارلوس اوسوریو گفت که برای انگلیس، این بازی نبردی بین نگرش و ارتفاع خواهد بود. و مردان توخل به اوج رسیدند.

آن‌ها از جایی روح قهرمانان سال 1966 را احضار کردند تا با 10 نفر در تقریباً تمام نیمه دوم بی‌پایان، قهرمانانه مقاومت کنند.

اعتبار متعلق به تمام ترکیب جنگجویان است، اما همچنین به توخل برای ایجاد آن اعتماد به نفس برای حمله و به دست آوردن سکویی که وقتی حمله مکزیک از راه رسید، با شجاعت به آن چنگ زدند.

روحیه‌ای جنگنده برای نادیده گرفتن اخراج و اعلام پنالتی، زمانی که مردان ضعیف‌تر ممکن بود از پا درآیند.

آزتکا در یک شب دیوانه‌وار، خشمگین اما معروف، به آلامو تبدیل شد.

برخلاف همه احتمالات، ارتفاع، خصومت، و سپس یک نفر کمتر داشتن، این باید به عنوان یکی از درخشان‌ترین دو ساعت انگلیس ثبت شود.

علاوه بر ضربات کاری که در نیمه اول وارد کردند، دروازه‌بان جردن پیکفورد عملکرد درخشانی داشت و دو سیو کلاس جهانی از خود نشان داد.

او نتوانست شوت موشکی کینونز به گوشه دروازه را متوقف کند، اما با مشت‌های حیاتی و سیوهای شجاعانه، محوطه خود را فرماندهی کرد.

شروعی محتاطانه مکزیک را در صدر قرار داد. اما در یک حمله دوتایی برق‌آسا، انگلیس ناگهان 2-0 پیش افتاد.

ضربه و فرار 2.0. تنها 99 ثانیه دو گل جود بلینگهام را که ورزشگاه را ساکت کرد، از هم جدا می‌کرد.

این صحنه‌ای تقریباً باورنکردنی بود که به لطف ضربات فرصت‌طلبانه جود بلینگهام رقم خورد.

پیکفورد، که قبلاً مورد انتقاد قرار گرفته بود، وقتی به آن نیاز بود، بهترین بازی خود را برای انگلیس انجام داد.

توخل تغییرات را اعمال کرد و بازیکنان تازه‌نفس را به زمین فرستاد. همیشه قاطع، همیشه مثبت. بازیکنانش از او الگو گرفتند و زنده ماندند تا این داستان را روایت کنند.

و چه داستانی بود!