با یک پرستار ازدواج کنید: "تنها چیزی که باید بیاورید دمپایی‌هایتان است"

وقتی برای اولین بار به آمریکا رسیدم، بستگانم - که اکثراً پرستار بودند - همان توصیه‌ای را به من کردند که به هر مرد جوان قبیله‌مان که به ایالات متحده می‌آمد می‌دادند: "با یک پرستار ازدواج کن. تنها چیزی که باید بیاوری دمپایی‌هایت است."

در اساطیر دیاسپورای فیلیپینی، این ضرب‌المثل انجیل است. پرستار به عنوان نهایی‌ترین موتور اقتصادی معرفی می‌شود: پرداخت وام مسکن متحرک، مسیر به سوی شهروندی، لنگر رویای آمریکایی. برای دهه‌ها، پرستاران فیلیپینی زندگی طبقه متوسط را از طریق محاسبات طاقت‌فرسای شیفت‌های 12 ساعته، تفاوت‌های شبانه و اضافه‌کاری ساختند.

"پرستاران خانه‌های بزرگ، ماشین‌های گران‌قیمت دارند، پول به خانه پس می‌فرستند و بچه‌هایشان در مدارس خصوصی هستند"، اینی ویلیامز، یک پرستار و مربی باتجربه در نیوجرسی که اهل پاتروس است، گفت و توانمندسازی اقتصادی که بسیاری از پرستاران به دست آوردند را توصیف کرد. اگر توصیه تیتا لولو را دنبال می‌کردم، اکنون احتمالاً همسر به اصطلاح "BMW" بودم - مامان را به محل کار بیاور - و آخرین X5 را با دمپایی‌های گوچی رانندگی می‌کردم. "اکثر شوهران آن‌ها کار نمی‌کنند"، ویلیامز گفت. "آن‌ها از بچه‌ها مراقبت می‌کنند، آن‌ها را به مدرسه و فعالیت‌های بعد از مدرسه می‌برند."

داستان ویلیامز نشان‌دهنده بالاترین نقطه رویای آمریکایی است که بر اساس پشتکار، زمان‌بندی و هزینه‌های قابل مدیریت ساخته شده است. او به مدرسه فارغ‌التحصیلی رفت، گواهینامه‌های تخصصی انباشت کرد - MSN، CMSRN، CCM، NATCEP، HH‑I - در مورد ارزش خود مذاکره کرد و آزادانه بین بیمارستان‌ها حرکت کرد و بیش از 200000 دلار در سال درآمد داشت. "من برای حروف بعد از نامم پول اضافی دریافت می‌کنم"، او گفت.

خط لوله تحت فشار

اما نردبانی که او از آن بالا رفت برای نسل امروزی که اکنون تحت مجموعه‌ای متفاوت از محدودیت‌های قانونی و اقتصادی وارد نیروی کار می‌شوند، در حال ناپدید شدن است.

در حالی که پرستاران هنوز می‌توانند با مدرک لیسانس علوم پرستاری (BSN) وارد حرفه شوند و آزمون NCLEX‑RN را بگذرانند، مسیر به سمت نقش‌های با بالاترین درآمد و خودمختارترین به طور فزاینده‌ای از طریق دوره‌ای از مدارک تحصیلات تکمیلی و گواهینامه‌ها می‌گذرد - که اکنون در مرکز مبارزه سیاست 2026 قرار دارد.

تقریباً 150000 پرستار رسمی فیلیپینی در ایالات متحده وجود دارد، بزرگترین گروه پرستاران متولد خارج از کشور. آن‌ها حدود 4٪ از 4.7 میلیون پرستار تخمینی کشور را تشکیل می‌دهند، با این حال در بسیاری از بیمارستان‌های شهری 20 تا 30٪ از کارکنان ICU را تشکیل می‌دهند.

اینها نقش‌های با استرس بالا و غیرقابل انعطاف هستند که در آن‌ها متعادل کردن مدرسه فارغ‌التحصیلی در حین تربیت خانواده از قبل دشوار است. شهریه سرسام‌آور، تعهدات حواله، و هزینه بالای زندگی در ایالت‌هایی مانند نیوجرسی، نیویورک و کالیفرنیا - جایی که پرستاران فیلیپینی به شدت متمرکز هستند - را اضافه کنید و خط لوله به شدت باریک می‌شود.

فشار OBBBA

در حالی که پرستاری تحت قانون یک لایحه زیبای بزرگ (OBBBA) رئیس‌جمهور ترامپ همچنان به عنوان یک حرفه طبقه‌بندی می‌شود، تغییرات در نحوه رفتار با برنامه‌های پرستاری فارغ‌التحصیلی تحت قوانین وام فدرال شکافی در تامین مالی ایجاد کرده است که به طور موثر بسیاری از پرستاران فیلیپینی متولد آمریکا و دارنده گرین کارت را از پیشرفت باز می‌دارد.

تحت محدودیت‌های وام OBBBA، یک دانشجوی حقوق می‌تواند 200000 دلار قرض بگیرد تا وکیل شود. اما یک پرستار که به دنبال تمرین پیشرفته است در 100000 دلار سقف دارد در حالی که ما وکیل بیشتر از آنچه می‌توانیم جذب کنیم داریم، اما با کمبود مداوم و خطرناک پرستاران مواجه هستیم.

برنامه‌های فارغ‌التحصیلی برای پزشکان پرستار و بیهوشی‌های رسمی ثبت‌شده پرستار اکنون به طور معمول 150000 تا 240000 دلار هزینه دارند و وام‌های خصوصی را به عنوان تنها گزینه باقی می‌گذارند. برای بسیاری از پرستاران که از قبل بدهی کارشناسی دارند و از خانواده‌های گسترده حمایت می‌کنند، آن شکاف غیرقابل عبور است.

"سیستم فرو می‌ریزد اگر پرستاران کافی برای آموزش نسل بعدی یا حمایت از دسترسی به مراقبت نداشته باشید"، سرینا بامپوس، مدیرعامل انجمن پرستاران تگزاس، گفت. "ما در حال ایجاد نیروی کاری هستیم که از نظر اضافه‌کاری غنی اما از نظر زمان فقیر است و قبل از اینکه پرستاران اعتباراتی را کسب کنند که به آن‌ها قدرت چانه‌زنی واقعی می‌دهد، فرسوده می‌شوند."

انجمن پرستاران فیلیپینی آمریکا هشدار داده است که این موانع تهدیدی مستقیم برای خط لوله نیروی کار ایجاد می‌کند، به ویژه برای فیلیپینی‌هایی که از نظر تاریخی از پرستاری به عنوان وسیله‌ای برای ثروت نسلی استفاده کرده‌اند.

تله کنار تخت

به جای حرکت به سمت نقش‌های رهبری، آموزش یا سیاست، بسیاری از پرستاران فیلیپینی در واقع ترجیح می‌دهند در کنار تخت بمانند - نه تنها با انتخاب، بلکه با طراحی.

"پرستاری کنار تخت بیشتر پول می‌دهد"، ویلیامز گفت. "ما سه شیفت 12 ساعته کار می‌کنیم و اضافه‌کاری یک و نیم برابر زمان است. بسیاری از پرستاران فیلیپینی شب‌ها کار می‌کنند زیرا تفاوت هشت تا ده دلار در ساعت اضافه می‌کند. آن را با مشاغل اداری مقایسه کنید - پنج روز در هفته، هشت تا پنج - و اغلب پول کمتر. سیستم ماندن در کنار تخت را پاداش می‌دهد، نه بالا رفتن."

نتیجه نیروی کاری است که از نظر اقتصادی تشویق می‌شود در نقش‌های بالینی با استرس بالا باقی بماند تا اینکه به سمت موقعیت‌های رهبری، آموزش یا سیاست انتقال یابد. پیشرفت به عنوان پیشرفت چارچوب‌بندی می‌شود، اما برای بسیاری از پرستاران، این یک قدم مالی به عقب است که نمی‌توانند آن را بردارند.

آینده دو طبقه‌ای

آنچه در سال 2026 ظاهر می‌شود یک سیستم پرستاری دو طبقه‌ای است. در یک طرف پرستاران قدیمی مانند ویلیامز هستند که از طریق آموزش قابل دسترس، شهریه قابل مدیریت و هزینه‌های زندگی کمتر پیشرفت کردند. در طرف دیگر نسل آسیب‌پذیر است - فارغ‌التحصیلان جدید و پرستاران فیلیپینی متولد ایالات متحده که همان کار نجات زندگی را انجام می‌دهند در حالی که با وام‌های سقف‌دار، شهریه سرسام‌آور و بازده‌های رو به کاهش در تخصص مواجه هستند.

"پرستاران ستون فقرات سیستم مراقبت‌های بهداشتی ما هستند"، جنیفر منسیک کندی، رئیس انجمن پرستاران آمریکا، گفت. "در زمان کمبود تاریخی پرستار، محدود کردن دسترسی به آموزش فارغ‌التحصیلی پایه مراقبت از بیمار را تهدید می‌کند - به ویژه در جوامع روستایی و کم‌برخوردار که پرستاران تمرین پیشرفته اغلب ارائه‌دهندگان اولیه هستند."

ضرب‌المثل هنوز در گردش است. اما دیگر فقط دمپایی‌ها نیست که باید بیاوری. اکنون، همسر همچنین باید کفش‌های محکمی را برای شغل دوم بیاورد - و ترازنامه‌ای به اندازه کافی قوی برای زنده ماندن از صعود. – Rappler.com

اسکار کویامبائو خبرنگار سابق Philippine Daily Inquirer است که اکنون در سانفرانسیسکو زندگی می‌کند.