این نمایش پست نشان داد که جمهوری‌خواهان قانون، قربانیان و خود شایستگی را تحقیر می‌کنند

"اپستین، اپستین، اپستین."

این عبارت خسته‌کننده‌ای بود که نماینده جف ون درو (جمهوری‌خواه-نیوجرسی) در جلسه استماع کمیته قضایی مجلس نمایندگان روز چهارشنبه با دادستان کل پم باندی تکرار کرد، جلسه‌ای که باید بر بازماندگان سوءاستفاده جفری اپستین متمرکز می‌شد اما در عوض تمام غرور و تبعیض جنسیتی حزب جمهوری‌خواه و خود باندی را به نمایش گذاشت.

ون درو، یکی از مردان سفیدپوست (با موهای همرنگ)، میانسال و کوته‌فکر جمهوری‌خواهی که بر جناح جمهوری‌خواه کمیته مسلط بودند، به نظر می‌رسید بیشتر علاقه‌مند به فریاد زدن نام اپستین بود تا مطالبه عدالت برای زنانی که او و همکاران قدرتمندش به آنها آسیب رسانده بودند.

در حالی که بازماندگان در اتاق نشسته بودند، جمهوری‌خواهان درباره همه چیز صحبت کردند به جز سوالاتی که آمریکایی‌ها واقعاً می‌خواهند پاسخ داده شوند:

• چرا پاسخگویی کامل وجود نداشته است؟
• چرا همدستان هنوز متهم نشده‌اند؟
• چرا هویت قربانیان افشا شد؟
• چرا به نظر می‌رسد ثروتمندان و قدرتمندان همیشه برنده می‌شوند؟

فقدان خودآگاهی شگفت‌انگیزی وجود داشت. جمهوری‌خواهان با عصبانیت از ارجاع به اطلاعات شخصی‌شان در تحقیقات مشاور ویژه جک اسمیت شکایت کردند، اما نگرانی کمی برای بازماندگانی نشان دادند که نام‌ها و جزئیات شناسایی آنها به طرز هشداردهنده‌ای قابل مشاهده و بدون سانسور بود.

آنها با خشم درباره خودشان صحبت کردند، اما نسبت به دختران و زنان مورد سوءاستفاده بی‌تفاوت بودند.

آنها بازماندگان را نادیده گرفتند. آنها همدستان متهم نشده را نادیده گرفتند. آنها از بیان انتقاد از مردان ثروتمندی که سوءاستفاده اپستین را امکان‌پذیر یا در آن مشارکت کردند، خودداری کردند. تنها پاسخ باندی از "دفترچه انتقام" رقت‌انگیز او آمد که پر از مزخرفات درباره دموکرات‌های کمیته بود.

عملکرد ون درو به‌خصوص تحریک‌آمیز بود. این قانون‌گذاری است که در سال ۲۰۱۹ به جای رأی دادن به استیضاح دونالد ترامپ، حزب خود را عوض کرد و به او "حمایت جاودان" تعهد داد. مشاهده او اکنون، که با نفس بریده نام اپستین را طوری ذکر می‌کرد که انگار او یک متخلف پیش‌پاافتاده است، به نظر می‌رسید آزردگی از خود نشان می‌داد، گویی کل ماجرا فقط یک مزاحمت بود.

ریاست این همه را رئیس جیم جوردان بر عهده داشت که جنجال دیرینه خود را به همراه دارد. جوردان از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۵ دستیار مربی کشتی در دانشگاه ایالتی اوهایو بود. طبق تحقیقات مستقل سال ۲۰۱۹، پزشک تیم ریچارد اشتراوس حداقل به ۱۷۷ دانشجوی مرد تجاوز کرد. کشتی‌گیران سابق ادعا می‌کنند که سوءرفتار اشتراوس یک راز آشکار بود و جوردان می‌دانست اما اقدامی نکرد.

طنز اینکه جوردان ریاست جلسه‌ای درباره پاسخگویی در قبال بهره‌کشی جنسی را بر عهده دارد، غیرقابل نادیده گرفتن بود. بازماندگان سوءاستفاده در اتاق بودند، اما مردی که چکش را می‌کوبید سال‌هاست با سوالاتی درباره اینکه آیا از ورزشکاران جوان محافظت نکرده، مواجه است.

و با این حال - تقریباً به طرز چشمگیری، در چنین جمعی - این باندی بود که بیشترین نقش را در تبدیل مراسم به یک نمایش کثیف و پست داشت.

او تدافعی، ستیزه‌جو و تحقیرآمیز بود و مانند یک سیاستمدار مزدور پرحرفی می‌کرد. وقتی نماینده توماس ماسی (جمهوری‌خواه-کنتاکی)، تنها جمهوری‌خواهی که مایل بود مستقیماً به او فشار بیاورد، او را درباره پرونده‌های اپستین به چالش کشید، او خندید.

او انحراف داد. او بارها و بارها سلف خود، مریک گارلند را مقصر دانست، گویی که او یک تماشاگر بود نه دادستان کل فعلی مسئول اقدامات و رعایت قانون فدرال توسط وزارتخانه.

ماسی آن را قطع کرد. در واقع، او به او گفت: این مسئولیت شماست.

او اصرار داشت که می‌خواهد از قربانیان بشنود، اما وقتی پرسیده شد آیا تا به حال با او یا هر کسی در وزارت دادگستری ملاقات کرده‌اند، حتی یک بازمانده در اتاق برای گفتن بله بلند نشد.

اگر این همان چیزی است که "حمایت از قربانیان" به نظر می‌رسد، جای تعجب نیست که بازماندگان احساس رها شدگی می‌کنند.

شاید تکان‌دهنده‌ترین لحظه زمانی بود که نماینده بکا بالینت (دموکرات-ورمونت) با باندی روبرو شد.

بالینت، اولین زن و فرد آشکارا LGBTQ+ که ورمونت را در کنگره نمایندگی می‌کند، آشکارا درباره اینکه چگونه جهان‌بینی او توسط تاریخ هولوکاست خانواده‌اش شکل گرفته، صحبت کرده است.

به جای پرداختن به محتوای سوالات بالینت درباره بازماندگان اپستین، باندی به اتهامات ضد یهودی‌گری روی آورد. این تلویح مبتذل و کاملاً نامناسب بود.

بالینت با قاطعیت به باندی یادآوری کرد که پدربزرگ خودش در هولوکاست کشته شد.

وقتی بالینت با عصبانیت اتاق را ترک کرد، باندی خندید.

این یک نمایش وحشتناک، بی‌حس و شوم بود و نماد بی‌تفاوتی گسترده‌تر نشان داده شده نسبت به بازماندگان سوءاستفاده اپستین بود.

در همین حال، دموکرات‌ها - از جمله قانون‌گذاران سیاهپوست، آسیایی، LGBTQ+ و زن - سوالات را بر بازماندگان متمرکز کردند.

نماینده جیمی راسکین (دموکرات-مریلند) سوالی را پرسید که به قلب موضوع می‌رسید: بازماندگان باید چه جبرانی دریافت کنند اگر وزارت دادگستری هویت آنها را افشا کرده است؟

از بازماندگان خواسته شد اگر به باندی اعتماد دارند بلند شوند. حتی یک نفر بلند نشد. آن سکوت شهادت مبهم باندی را خلاصه کرد.

نماینده هنک جانسون (دموکرات-جورجیا) عملکرد باندی را "جکیل و هاید" توصیف کرد. توصیف مناسب بود. او با جمهوری‌خواهان شیرین و محترمانه بود، آشکارا نسبت به دموکرات‌ها خصمانه. او ادعا کرد از قربانیان محافظت می‌کند در حالی که به کسانی که خواهان پاسخگویی بودند حمله می‌کرد.

باندی تا آنجا پیش رفت که ترامپ را "بزرگترین رئیس‌جمهور تاریخ" نامید. این نمایش شگفت‌انگیزی از وفاداری سیاسی از سوی یک دادستان کل بود که سوگند خورده بود از قانون پشتیبانی کند، نه اینکه به یک دیکتاتور چاپلوسی کند.

تحت فشار درباره اپستین، او سرزنش را به عقب منتقل کرد، بارها و بارها گارلند را ذکر کرد و تاکتیک آشنای رئیس خود را در تغییر مسیر مسئولیت به گذشته بازتاب داد.

اما پرونده‌های اپستین اکنون بر عهده باندی است. و او برای جلسه استماع آماده نشد با اطمینان از اینکه به سوالات قربانیان پاسخ داده می‌شود، بلکه با حفظ کردن تحقیقات مخالفان خود.

آنچه این جلسه استماع نشان داد تعهد به شفافیت یا عدالت نبود. الگویی از انحراف سرزنش، حمایت از قدرتمندان، حاشیه‌ای کردن بازماندگان را نشان داد. با صدای بلند گریه کنید وقتی اطلاعات خودتان ذکر می‌شود، شانه بالا بیندازید وقتی هویت قربانیان به خطر می‌افتد.

نماینده گلن گروتمن (جمهوری‌خواه-ویسکانسین) به باندی گفت او کار خوبی در "تحمل احمق‌ها" انجام داد. او به دموکرات‌ها اشاره می‌کرد. اما این باندی و همکاران جمهوری‌خواه گروتمن بودند که احمق‌های مسخره‌ای بودند.

جمع‌بندی ریاکاری همه اینها یک "کشیش" باپتیست، نماینده مارک هریس (جمهوری‌خواه-کارولینای شمالی) بود که تلویحاً اشاره کرد خبرنگار سابق CNN دان لمون در حال "آزار" اعضای کلیسایی بود که او درباره آن گزارش می‌داد وقتی به اشتباه دستگیر شد. هریس به نژادپرستی سر تکان داد و درباره لمون دروغ گفت. نقطه مقابل "کشیش".

اعضای جمهوری‌خواه کمیته اولویت‌های خود را روشن کردند. آنها دروغ گفتند. آنها پوزخند زدند. آنها انحراف دادند. آنها از خودی‌های خود محافظت کردند. آنها زنان در اتاق را نادیده گرفتند.

جلسه استماع یک کلاس آموزشی در زن‌ستیزی بود که توسط جمهوری‌خواهان کهنه، پیر، سفیدپوست و کوته‌فکر به صحنه آورده شد.

• جان کیسی اخیراً سردبیر ارشد The Advocate بود و نویسنده آزاد مقالات نظری و ویژه است. پیش از این، او منشی مطبوعاتی کاپیتول هیل بود و ۲۵ سال را در رسانه و روابط عمومی در نیویورک گذراند. او نویسنده مشترک کتاب LOVE: The Heroic Stories of Marriage Equality (Rizzoli، ۲۰۲۵) است که توسط اپرا در "بهترین ۲۵ سال ۲۰۲۵" نامگذاری شد.