Trump traci kontrolę — i nawet Republikanie to zauważają

Jakie jest stare powiedzenie o definicji szaleństwa? Robić wciąż to samo i oczekiwać innych rezultatów, prawda? No cóż, właśnie w tym miejscu jesteśmy z wojną prezydenta przeciwko Iranowi. Jest wyraźnie szalony. Jedyne pytanie brzmi, kiedy wystarczająco dużo ludzi to zrozumie.

W niedzielny poranek Donald Trump zamieścił na swojej platformie społecznościowej wpis, że jeśli Iran nie zaakceptuje umowy o ponownym otwarciu Cieśniny Ormuz, Stany Zjednoczone „zniszczą każdą elektrownię i każdy most w Iranie. KONIEC Z PANEM MIŁYM GOŚCIEM!"

Dla tych, którzy śledzą sytuację, jest to już trzeci raz od początku wojny, gdy Trump obiecał popełnienie zbrodni wojennych i innych okrucieństw, jeśli Irańczycy nie zaakceptują jego warunków „daj mi wszystko". Ostatni raz zawierał groźby zamordowania ich „całej cywilizacji".

Tym razem, podobnie jak poprzednio, Irańczycy niemal na pewno nie zmienią swojego zachowania. Będą nadal dławić to wąskie przejście w Zatoce Perskiej, tym samym dławiąc globalną gospodarkę, aby wywrzeć presję na prezydencie, by zaakceptował korzystne dla nich warunki. Poza inwazją jedyne, co Trump może zrobić, to udawać, że wygrywa.

Skoro mowa o udawaniu zwycięstwa, właśnie dlatego Trump wydaje swoje groźby w niedziele. To dzień, w którym otwierają się rynki kontraktów terminowych. Inwestorzy chcą, żeby wojna z Iranem się skończyła. Desperacko pragną, by światowe dostawy ropy wróciły do normy. Swoimi niedzielnym groźbami prezydent trzyma ich w napięciu, dając im wystarczająco dużo nadziei, by ceny ropy nie wystrzeliły w górę w ciągu tygodnia.

Jest jeszcze jedna kwestia związana z udawaniem zwycięstwa. Trump zastraszył Iran do kapitulacji w niedziele, ale w poprzedzające piątki zachowywał się, jakby Iran już się poddał. Znów chodzi o inwestorów obserwujących wydarzenia tygodnia, a zwłaszcza fakt, że zachowanie Iranu się nie zmieniło.

Wzorzec powinien być więc jasny: Donald Trump odgrywa swój numer „Koniec z Panem Miłym Gościem" w niedziele, by zaimponować traderom kontraktów terminowych, ale Iran przez cały tydzień ogranicza przepływ ropy, wprawiając w panikę zwykłych traderów z Wall Street. Pod koniec tygodnia Donald Trump może jedynie kłamać.

Prezydent gra w tę samą grę wciąż od połowy marca, ale wynik, który naprawdę ma znaczenie, jest identyczny. Iran zamknął Cieśninę Ormuz (lub pobiera miliony w opłatach za bezpieczne przejście). Reżim pozostaje niewzruszony na „szaleńczy" numer Trumpa – a mimo to on ciągle próbuje. Im więcej tego robi, tym bardziej jego poczytalność powinna być otwartą kwestią.

Times zazwyczaj bagatelizuje pogorszenie funkcji poznawczych Trumpa, ale powaga wojny z Iranem wraz z pojawiającymi się sygnałami o narastającym globalnym szoku energetycznym zdają się zmuszać do zmiany kursu w tej gazecie. Peter Baker, który może bardziej niż ktokolwiek inny w Waszyngtonie śledził kwestię starzenia się Joe Bidena, porównał Trumpa do byłego prezydenta.

Na pierwszej stronie Baker napisał, że „choć kraj miał prezydentów, których zdolności były kwestionowane, a ostatnio osiemdziesięcioletni Joseph R. Biden Jr. wyraźnie starzał się na oczach opinii publicznej, nigdy w czasach nowożytnych stabilność prezydenta nie była tak publicznie i szczegółowo debatowana — i z tak głębokimi konsekwencjami".

Prezydent Biden nie był szalony. Nie był też senilny ani dotknięty demencją. Był po prostu stary. Jednak fakt, że Times porównuje sprawność umysłową Trumpa do jego, sugeruje, że zamożne elity czytające Times, które widzą swoje interesy odzwierciedlone na jego łamach, są bardzo zaniepokojone.

W końcu doganiają wszystkich innych.

Polityka gospodarcza prezydenta – nielegalne podatki i nielegalne deportacje, a także obniżki podatków dla bogatych – już niszczyła Amerykanów ze średniej i robotniczej klasy. Gwałtownie rosnące ceny paliw, które napędzają wzrost cen wszystkiego innego, niszczą ich jeszcze bardziej.

NBC News ustaliło, że 67 procent nie popiera wojny, a 54 procent „zdecydowanie nie popiera". W kwestii inflacji Harry Enten powiedział: „Trump jest w najgorszej pozycji w historii w kwestii, którą Amerykanie wciąż i wciąż wskazują jako swój kluczowy priorytet numer jeden".

„Pamiętajcie, Trump wygrał reelekcję na drugą kadencję, a Joe Biden został zepchnięty na boczny tor w dużej mierze dlatego, że Amerykanie uznali, że nie poradzi sobie z inflacją" — powiedział dziś Enten z CNN. „Trump cieszył się o siedem punktów większym zaufaniem niż Kamala Harris w kwestii inflacji. Spójrzcie na jego wynik netto poparcia teraz. Uśredniając wszystkie sondaże po prawej stronie ekranu, 42 punkty pod wodą. To prawie 50-punktowe odejście od prezydenta Stanów Zjednoczonych".

Zdaniem Entena Biden był uważany za zbyt starego, by poradzić sobie z inflacją. Amerykanie go odsunęli. Teraz jednak widzimy, jak kształtują się warunki, w których to samo można powiedzieć o Donaldzie Trumpie. Wyborcy nie mogą go odsunąć — może to zrobić tylko jego partia. Enten nie jest osamotniony w twierdzeniu, że pytanie nie brzmi, czy republikańska kontrola nad Kongresem jest skazana na zagładę. Chodzi o to, o ile.

Myślę, że widzimy początek trendu. Im dłużej trwa wojna z Iranem i im więcej bólu odczuwają Amerykanie w jej następstwie, tym bardziej otwarcie ludzie będą kwestionować sprawność umysłową Trumpa. Będą go coraz częściej porównywać do powszechnej opinii o Bidenie. Artykuł Bakera zapowiada dyskurs, który możemy zobaczyć po wyborach śródkadencyjnych.

Jeśli Donald Trump straci Izbę Reprezentantów, nie mówiąc już o Senacie, będzie nie tylko kulawą kaczką, ale wyjątkowo toksyczną. Niewiele osób będzie go potrzebować. Nawet lojaliści nie pozostaną lojalni. Będą nalegać, że to nie oni się zmienili. Będą nalegać, że to prezydent się zmienił.

Na początku był przy zdrowych zmysłach, ale teraz już nie.

• george conway
• noam chomsky
• civil war
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump