Ewangelicy zmuszeni do rozrachunku — za sprawą Trumpa

Od początku kariery politycznej prezydenta Donalda Trumpa, pisze The Nation, „komentatorzy i obserwatorzy religijni zadają sobie pytanie… jak trzykrotnie żonaty właściciel kasyna, który szydzi z przeciwników, rozkoszuje się zemstą i lubuje w okrucieństwie, mógł stać się bohaterem milionów pobożnych chrześcijan". W 2016 roku zdobył 81 procent głosów białych ewangelikanów — więcej niż George W. Bush, Mitt Romney czy John McCain w poprzednich wyborach. W 2020 roku Trump zdobył 85 procent Amerykanów, którzy zarówno sami określali się jako ewangelikanie, jak i regularnie uczęszczali do kościoła. W 2024 roku ponownie zdobył ponad 80 procent głosów ewangelikanów.

W ostatnich tygodniach, pośród dziwacznego sporu Trumpa z papieżem, „chrześcijańscy prawicowi zwolennicy Trumpa musieli na nowo zmierzyć się z faktem, że ich rzekome wartości i wartości ich prezydenta są głęboko rozbieżne". Od jego ewidentnie niechrześcijańskich działań, przez spór z papieżem, po publikowanie zdjęć siebie jako Jezusa, Trump „jest człowiekiem, który wierzy, że jest ponad wiarą i wyższy od tych, którzy ją wyznają".

Czym wytłumaczyć ten „dysonans poznawczy" ewangelikanów, którzy z jednej strony głoszą wartości chrześcijańskie, a z drugiej głosują na człowieka, który je ostentacyjnie łamie? „Trump jest ostatecznym amerykańskim teleewangelistą", który „uchwycił centralną prawdę o ewangelizmie w epoce postmodernistycznej: to styl, nie teologia". Przyciągnęło to chrześcijańską publiczność karmioną przez dziesięciolecia krzykliwym teleewangelizmem.

Jak wyjaśnia The Nation, Trump odwołuje się do tego samego XX-wiecznego krajobrazu przebudzenia, który wydał takich ludzi jak Oral Roberts, Billy Graham, a teraz starszy doradca Białego Domu ds. wiary Paula White-Cain: kaznodziejów, którzy wykorzystywali spektakl, kulturowe żale, pokonanie wrogów i obietnice „że materialne powodzenie oznacza Boże błogosławieństwo", by przyciągać ewangelikalne masy wychowane na telewizji i konsumpcjonizmie. Przyszły prezydent wziął te lekcje i zastosował je na swoich wiecach politycznych.

„Trump nie dyskutuje o polityce. Nie stara się przekonywać za pomocą logiki. Używa powtórzenia zamiast wyjaśnienia i intensywności emocjonalnej zamiast spójności" — wyjaśnia The Nation. „Regularnie ostrzega przed zbliżającą się apokalipsą. Żąda lojalności. Składa świadectwo. Uspokaja pobożnych… Wymienia też swoich wrogów, którzy przypadkowo są tymi samymi grupami, które prześladowały teleewangelistów przez całą epokę nowożytną".

Choć niektórzy argumentowali o nowatorstwie jego „prezydenckiej ambony", The Nation zauważa, że „Trump nie wynalazł nowego stylu politycznego; przemodelował styl religijny, by przekształcić politykę. Połączył swój idiosynkratyczny pseudo-populistyczny autorytaryzm z klasycznym ewangelikalizmem przebudzeniowym. Udoskonalił ewangelikalny styl w amerykańskiej polityce" do tego stopnia, że obydwa są nieodróżnialne.

Sądząc po reakcji na jego zdjęcie AI-Jezus, mówi The Nation, „Donald Trump mógł popełnić błąd, promując siebie jako mesjasza nowych czasów", ale jednej rzeczy trudno zaprzeczyć: „jest wcielonym memem teleewangelisty".

• george conway
• noam chomsky
• civil war
• Kayleigh mcenany
• Melania trump
• drudge report
• paul krugman
• Lindsey graham
• Lincoln project
• al franken bill maher
• People of praise
• Ivanka trump
• eric trump