Upadek Leicester City to Zwycięstwo dla Manchesteru United

Po spadku Leicester City pojawiły się dwie protekcjonalne narracje.

​Pierwsza przedstawia spadek jako tragiczny koniec bajkowego wzlotu Lisów z niebytu.

Druga, podsycana przez Gary'ego Linekera i innych, sugeruje, że ostatnie sukcesy Leicester przeważają nad bólem relegacji.

Sugestia, że kibice Lisów powinni być wdzięczni za przeszłe osiągnięcia, nie jest nowa.

Od czasu gdy Leicester City wygrało tytuł Premier League wbrew wszelkim przeciwnościom w 2015 roku, nieustannie płynie krytyka pod adresem kibiców, którzy odważyli się myśleć, że słabe wyniki są nie do przyjęcia.

Gdy klub spadł z Premier League w ubiegłym roku, podobną opinię wyraził były pomocnik Lisów, Robbie Savage.

„Jeśli zapytasz któregokolwiek kibica Leicester, wiem, że teraz jest frustracja, ale gdybyś powiedział jakiemukolwiek kibicowi Leicester 10 lat temu, że będą wzloty i upadki, ale wygracie Premier League i Puchar FA."

Jego współprowadzący BBC tamtej nocy, Darren Fletcher, przerwał, dodając: „I zagracie w Lidze Mistrzów i dotrze do ćwierćfinału z Atletico Madryt."

Jednak ten argument pomija kluczową, często ignorowaną kwestię.

Mur, na który klub natrafił, próbując przebić się do elity.

W latach 2019–2021 klub kończył sezon na piątym miejscu dwukrotnie, a następnie na ósmym. W tych trzech sezonach często zajmował miejsce pozwalające kwalifikować się do Ligi Mistrzów, lecz odpuszczał na finiszu.

Zaburzenia finansowe spowodowane przez COVID-19 dotknęły zarówno zamożnych właścicieli, jak i sytuację finansową klubu, a klub nigdy tak naprawdę nie podniósł się po tym ciosie.

Ale prawdziwymi wygranymi na upadku Leicester City – klubu spoza tradycyjnej angielskiej elity piłkarskiej – są takie ustabilizowane kluby jak Manchester United czy Tottenham Hotspur, które mogą teraz spać spokojniej, wiedząc, że Lisy, które ostatnio je przewyższały, prawdopodobnie przestaną stanowić dla nich zagrożenie.

Niepewność generowana przez drużynę ze Wschodniej Anglii niepokoiła tych gigantów – a przynajmniej ryzyko jej pojawienia się wystarczyło, by zaproponowali Europejską Superligę, gdy pandemia siała spustoszenie w strumieniach przychodów piłki nożnej.

Projekt ESL promowany przez angielską wielką szóstkę: Arsenal, Chelsea, Liverpool, Manchester City, Manchester United i Tottenham Hotspur, ostatecznie się nie powiódł. Ale na chwilę maska opadła; kluby takie jak Leicester City zdały sobie sprawę, z czym naprawdę muszą się mierzyć.

Ówczesny menedżer Leicester City, Brendan Rodgers, podsumował uczucia wobec tych, którzy chcieli podważyć merytokrację pozwalającą takim drużynom jak jego marzyć.

„Moim zadaniem, gdy tu przybyłem, było zakłócenie rynku. Chciałem wiedzieć, co definiuje czołową szóstkę – oczywiście to pieniądze" – powiedział.

„To, co wszyscy musimy zrobić, to chronić grę. Chodzi o rywalizację i postęp na zasadzie zasług."

Pomimo niepowodzenia projektu ESL, surowsze zasady inwestowania i więcej meczów Ligi Mistrzów utrwalają dominację większych klubów, spychając drużyny takie jak Leicester jeszcze bardziej na margines.

Jak pokazały kluby takie jak Newcastle United i Aston Villa, którym udało się na jeden sezon przebić do elitarnych rozgrywek europejskich, karty są ułożone przeciwko każdemu nowicjuszowi próbującemu zakłócić ten układ.

Różnica między tymi dwoma klubami a Leicester City polega na tym, że ich infrastruktura i historia są znacznie bardziej rozbudowane.

To sugeruje bardziej niepokojący przekaz: konkurencyjność angielskiej piłki nożnej może słabnąć.

Teraz dawniej „roszczeniowi" kibice Leicester obniżają swoje oczekiwania. Chcą jedynie stabilnych, środkotabelowych właścicieli w Premier League, a nie chwały.

Jak Jordan Halford z podcastu Big Strong Leicester Boys powiedział Sky Sports, gdy potwierdzono spadek.

„To by się nie zdarzyło, gdyby on [były właściciel Vichai Srivaddhanaprabha] nadal żył" – powiedział.

„Ale niestety jego syn nie jest ani takim biznesmenem, ani właścicielem klubu piłkarskiego jak on. Top [Aiyawatt „Top" Srivaddhanaprabha] nigdy nawet nie bywa w klubie osobiście.

„Udzielił wywiadu Sky na początku tego roku, w którym wyglądał na tak oderwany od rzeczywistości, mówiąc, że walczymy o awans. Każdy widział, że będziemy mieli problemy z utrzymaniem się, a co dopiero z walką o awans.

„Kibice Leicester są mocno krytykowani za roszczeniowość. Nie prosimy o walkę o trofea jak za czasów Vichaia; prosimy jedynie o stabilne zarządzanie, jak w Brentford, Bournemouth i Brighton. Bez urazy, ale jesteśmy od nich wszystkich większym klubem."

Warto zauważyć, że w tych słowach Halford jednocześnie krytykuje postawy wobec kibiców Leicester i wyraża podobny sentyment.

Może to odzwierciedlać tendencję, zwłaszcza w trudnych okresach, do odwoływania się do statusu klubu jako środka wyróżnienia się.

Tak naprawdę wszyscy muszą zaakceptować gorzką i niesprawiedliwą rzeczywistość dotyczącą wszystkich klubów wymienionych przez Halforda: ich zdolność do marzeń jest tłumiona.

Upadek Leicester City to tragedia dla wszystkich – przypomnienie, że największe kluby nie tylko zamykają bramę dla rywalizacji, ale też zakładają na nią solidny zasuw.