Wat is de echte concurrentie in de AI-Agent economie?

Auteur: Han Qin, CEO van Jarsy

Een vriend vroeg wat de echte concurrentie is in de AI Agent-economie?

Veel vrienden hebben hun gedachten gedeeld en uitstekende inzichten geboden over de vraag of AI-agents echt crypto nodig hebben.

Maar de echte kwestie die besproken moet worden is niet of AI-agents Visa of Crypto nodig hebben, maar of ze een "traditioneel kredietsysteem" of een "algoritmisch vertrouwenssysteem" nodig hebben.

Deze vraag raakt de meest fundamentele splitsing in de toekomstige financiële structuur: moet de menselijke samenleving vertrouwen op krediet ondersteund door mensen of op vertrouwen gegarandeerd door wiskunde?

Dit onderwerp werd pas zinvol nadat Bitcoin een wiskundig bewijs van vertrouwen leverde.

Laten we eerst twee systemen definiëren. De essentie van een kredietsysteem is het geloof dat een entiteit niet in gebreke zal blijven. Dit vertrouwen komt voort uit juridische reputatie, regelgevende status en tussenpersonen. De kernstructuur verbindt mensen met instituten, regels en vertrouwen. Typische voorbeelden zijn het banksysteem, Visa en Mastercard, de effectenmarkt en leningscontracten.

Algoritmische vertrouwenssystemen verschillen echter. Hun essentie ligt in het feit dat niemand vertrouwd hoeft te worden; vertrouwen komt voort uit wiskundige bewijzen, cryptografie, handtekeningen, consensus en een onveranderlijk grootboek. De kernstructuur is van code naar wiskunde, naar automatische uitvoering en uiteindelijk naar vertrouwen. Typische voorbeelden zijn blockchain, smart contracts, ZooKeepers en MPC.

Het meest fundamentele verschil tussen beide ligt op filosofisch niveau. Vertrouwen in een kredietsysteem komt voort uit menselijke instituten, faalt door menselijk verzuim, wordt gecorrigeerd door rechtbanken en is beperkt tot de staat. Vertrouwen in een algoritmisch systeem komt voort uit wiskundige stellingen, faalt door kwetsbaarheden in code, wordt gecorrigeerd door forking en is beperkt tot het netwerk. Daarom is in wezen een kredietsysteem gelijk aan vertrouwen in menselijke agenten, terwijl een algoritmisch systeem gelijk is aan vertrouwen in coderegels.

Waarom vertrouwden menselijke samenlevingen aanvankelijk uitsluitend op kredietsystemen? Omdat historisch gezien de technologie voor algoritmisch vertrouwen ontbrak. Het bereiken van algoritmisch vertrouwen vereist publieke-sleutelcryptografie, gedistribueerde netwerken, consensusalgoritmen en verifieerbare berekening—die allemaal pas in de afgelopen decennia zijn ontstaan. Daarom was millennia lang de enige haalbare oplossing om iemand te vinden die iedereen vertrouwde—een ouderling, een koning of, in moderne tijden, een centrale bank.

Waarom nadert het AI-tijdperk algoritmisch vertrouwen? Omdat AI de structuur van transactiedeelnemers heeft veranderd. In het verleden waren transactiedeelnemers gelijk aan mensen; nu zijn ze gelijk aan AI-agents plus mensen. Het probleem doet zich dan voor: machines kunnen juridische reputatie en sociale relaties niet begrijpen; ze kunnen alleen verifieerbare regels begrijpen.

Daarom moet de AI-native economie neigen naar een op algoritmen gebaseerd vertrouwenssysteem; anders kunnen machines niet soepel deelnemen.

Natuurlijk zullen de voordelen van een kredietsysteem niet verdwijnen. Veel mensen denken ten onrechte dat crypto het kredietsysteem zal vervangen, wat onmogelijk is. Dit komt omdat een kredietsysteem van nature geschikt is voor een wereld van grote onzekerheid, zoals durfkapitaal, gezondheidszorg, oorlog en ondernemerschap. Deze scenario's kunnen niet vooraf worden gedefinieerd met code en vereisen beoordelingsvermogen en flexibele consensus, wat deze algoritmen niet aankunnen.

Ten tweede vereist de echte samenleving menselijke interventie om fouten te corrigeren. Fraude, fouten en grijze gebieden zijn onvermijdelijk in de echte wereld, en alleen mensen kunnen hierover oordelen. Bovendien vereisen langetermijnvertrouwensrelaties nog steeds traditionele kredietsystemen, zoals familietrusts, politieke allianties en strategische partnerschappen. Deze zijn afhankelijk van relationeel kapitaal, niet van algoritmen.

De voordelen van algoritmische vertrouwenssystemen groeien echter explosief. We zien het vandaag niet omdat dat kantelpunt nog niet is bereikt. In hoogfrequente handelsomgevingen zal crypto een overweldigend voordeel hebben, omdat machinesnelheid de snelheid van menselijk vertrouwen ver overtreft. Bovendien zijn grensoverschrijdende transacties een natuurlijke kracht van crypto, aangezien algoritmen grenzeloos zijn. Natuurlijk zijn de permissionless-scenario's die we hebben besproken het primaire strijdtoneel van crypto.

In de toekomst zal de echte wereld geen binaire keuze presenteren; de echte eindstructuur zal ongetwijfeld een gelaagde vertrouwensarchitectuur zijn. De bovenste laag is de kredietgovernancelaag, verantwoordelijk voor regelgeving, geschillenbeslechting en risicodragen; de nationale rechtbanken zullen de primaire agenten blijven. De middelste laag is de protocoluitvoeringslaag, verantwoordelijk voor automatische uitvoering, activaoverdracht en liquidatie; blockchain en smart contracts zullen de primaire agenten zijn. De onderste laag is de computationele verificatielaag, verantwoordelijk voor cryptografische bewijzen, data-integriteit en consensusalgoritmen.

De grootste concurrentie van de toekomst zal niet tussen cryptocurrencies en banken zijn, maar eerder wie de standaard voor de vertrouwensinterface definieert. Wie de standaard definieert, beheerst het ecosysteem. De geschiedenis heeft aangetoond dat TCP/IP het internet definieerde, SWIFT financiële communicatie definieerde en Visa consumentenbetalingen definieerde. De volgende standaard zou wel eens een programmeerbaar vertrouwensprotocol kunnen zijn om de AI-agent-economie te definiëren.

Als een kredietsysteem lijkt op een land bestuurd door wetten, dan is algoritmisch vertrouwen als een samenleving van geautomatiseerde machines. De relatie tussen beide is er niet een van vervanging, maar eerder dat de wet de regels bepaalt en de machines die regels uitvoeren.

Kredietsystemen lossen het probleem op van wie betrouwbaar is, terwijl algoritmisch vertrouwen het probleem oplost van het niet hoeven vertrouwen van iemand.