[TAMBAY] Sara zasługuje na wyjaśnienia — więc wyślijcie ją przed sąd ds. impeachmentu

W poniedziałek, 11 maja, na plenarnym posiedzeniu Izby Reprezentantów zostanie przedstawiony raport komisji sprawiedliwości Izby, rekomendujący wszczęcie postępowania impeachmentowego wobec wiceprezydent Sary Duterte. Raport stwierdza, że w ocenie komisji istnieje „prawdopodobna przyczyna" (probable cause) do postawienia wiceprezydent w stan oskarżenia.

Plenum to pełne posiedzenie wszystkich aktualnie urzędujących kongresmenów. Wszyscy są zobowiązani do uczestnictwa i udziału w pracach podczas każdego posiedzenia plenarnego. 11 maja głównym tematem obrad będzie impeachment wiceprezydent, dlatego powinni się na nim stawić. Wydarzenie to jest ważne i historyczne.

Nawet członkowie grupy „wszystkowiedzących" z naszej dzielnicy są podekscytowani. Można by pomyśleć, że czekają na rewanżowy mecz bokserski Pacquiao albo mecz filipińskiej tenisistki Alex Eali.

Gdy raport zostanie przedstawiony ustawodawcom, z pewnością nastąpią burzliwe dyskusje, wyjaśnienia i debaty. Taki jest właśnie proces impeachmentu. Impeachment to „proces polityczny". Ostatecznie los wiceprezydent spoczywa w rękach głosujących w Kongresie. Różni się to nieco od procesu sądowego, w którym podstawą jest ciężar dowodów.

Każdy kongresmen będzie głosował nad tym, czy popiera rekomendację komisji sprawiedliwości dotyczącą postawienia wiceprezydent w stan oskarżenia za zarzucane jej przewinienia.

Jeden ze starszych członków naszej grupy „ekspertów z poczucia" powiedział, że decyzje poszczególnych kongresmenów będą podyktowane lojalnością i linią partyjną. Żeby pokazać, że się starają, najpierw przeanalizują kwestie – jak to ujął dziadek z naszej grupy. Ale gdy przyjdzie czas „odkrycia kart", najprawdopodobniej zagłosują zgodnie z tym, co ustalili ze swoimi sojusznikami.

Bo proces impeachmentu to polityka. Urzędnicy rządowi podlegający impeachmentowi (wymienieni w naszej Konstytucji – np. prezydent, wiceprezydent itd.) nie mogą być ścigani sądownie podczas sprawowania urzędu. Jeśli dopuszczą się nadużyć w czasie pełnienia funkcji, jedyną drogą do pociągnięcia ich do odpowiedzialności jest impeachment. Dopiero po zakończeniu kadencji można wnieść sprawę do sądu przeciwko urzędnikom konstytucyjnym, którzy naruszyli prawo.

Wróćmy do tego, co wydarzy się w Izbie. Niektórzy liderzy kongresmanów z grup dążących do impeachmentu Sary Duterte są pewni, że uzyskają odpowiednią liczbę głosów.

Zgodnie z Konstytucją, aby sprawa mogła trafić do Senatu zasiadającego jako sąd impeachmentowy, Izba musi zatwierdzić raport komisji większością jednej trzeciej wszystkich aktualnych kongresmenów. W obecnym, 20. Kongresie oznacza to 106 spośród 318 ustawodawców w izbie.

Osiągną ten próg i przekroczą go – chwalą się liderzy grup pro-impeachmentowych.

Choć jestem tylko zwykłym obywatelem przyglądającym się z boku, mam sugestię, którą mam nadzieję, że głosujący ustawodawcy wezmą pod uwagę.

Owszem, pytanie brzmi, czy uważają, że wiceprezydent powinna zostać postawiona w stan oskarżenia. Ale moim zdaniem jest to właśnie okazja, której sama Sara Duterte może pragnąć – i należy jej ją dać. Kwestia, o której mówię, to jej prawo do wysłuchania i odpowiedzi na zarzuty wobec niej.

W wywiadach wiceprezydent twierdzi, że komisja sprawiedliwości Izby podeptała jej prawo do bycia wysłuchaną. Duterte wspomniała również, że to właśnie w Senacie zasiadającym jako sąd impeachmentowy będzie mówić i wyjaśniać swoją sprawę.

No to właśnie. Dajmy jej tę możliwość.

Nawet moi towarzysze z grupy „udających ekspertów" nie mogą się doczekać, żeby usłyszeć wiceprezydent. Musi najpierw przysiąc, że będzie mówić tylko prawdę, a potem przedstawi swoją wersję wydarzeń.

Bo dlaczego strategia Zespołu Sary polegała na nieustannym unikaniu, niestawianiu się, kompletnym ignorowaniu? A po każdym przesłuchaniu w Kongresie prawnicy ją reprezentujący organizowali konferencje prasowe i zabierali głos. Co to ma być?

Muszę przyznać, że nie mogę pojąć tej taktyki. Czy to rada jej znakomitych prawników? Tylko unikać, tylko się wykręcać.

Jakby to był mecz koszykówki – Zespół Sary siedział tylko na ławce i przyglądał się, jak przeciwna drużyna zdobywa punkt za punktem. Gdy zabrzmiał końcowy buzzer, przeciwnik oczywiście wyszedł na boisko. Dopiero wtedy Zespół Sara wstał i zaczął rzucać piłką do kosza. Ale mecz już się skończył. Jest już wynik końcowy. Nadal macie zero. W ulicznej grze – nie liczy się.

A potem dowiadujemy się, że Mans Carpio, mąż wiceprezydent, złożył petycję o zatrzymanie postępowania impeachmentowego wobec swojej żony. Sąd w Quezon City nie uwzględnił prośby Carpio.

Wszystkie sprawy impeachmentowe są historyczne. Wszystkie są ważną częścią kwitnącej demokracji. Ale ta sprawa impeachmentu wiceprezydent ma wyjątkowy wymiar. Jest pierwszym wiceprezydentem, który może zostać postawiony w stan oskarżenia. Drugi, a może ważniejszy powód, to fakt, że Sara Duterte dąży do kandydowania na prezydenta w 2028 roku.

Zarzuty wobec Sary Duterte nie są błahostką.

A jeśli nie odpowie na nie lub nie udzieli na nie przekonującej odpowiedzi, nie ma prawa być liderem naszego kraju. Jest pewna droga, którą musi przejść, aby osiągnąć swoje ambicje.

Czekamy. Obserwujemy.

VP Sara zasługuje na to, by zostać wysłuchaną, by móc się bronić i wyjaśniać. Drodzy kongresmeni, otwórzcie przed nią drogę do Senatu.

Ale przede wszystkim, filipiński naród najbardziej zasługuje na to, by usłyszeć wersję wydarzeń VP Sary. Dlatego obrońcy Zespołu Sary, przestańcie stawiać przeszkody. Niech wyjaśni się w Senacie. – Rappler.com

Chito de la Vega jest Tambajem Rapplera dwa razy w miesiącu. Jest również jednym z prezenterów programu Balita Kwento Serbisyo na DZME 1530.